Shopping Cart
×
0
Skip to main content

Tag: buiten klimmen

Waarom multi-pitch klimmen zo leuk is 

Door: Esther

Multi-pitch klimmen is geen kwestie van alleen maar omhoog klimmen. Het is een dag waarin alles samenkomt. Juist daarom vind ik het leuk. Je bent niet alleen bezig met de bewegingen op de rots, maar met het geheel: voorbereiding, keuzes maken, samenwerken en onderweg zijn in een indrukwekkende omgeving. Al mijn competenties, maar ook mijn leerpunten en valkuilen worden aangesproken. Ik werk naar een uitgesteld doel: terugkomen, nagenieten en het avontuur als totaalherinnering opslaan. 

klimmateriaal nodig om te kunnen multi pitchen
Klimmateriaal thuis klaarleggen

Het begint al vóór je de rots raakt

Een multi-pitch start niet bij de eerste haak, maar thuis aan tafel of op de camping. We bekijken de route, schatten de lengte en moeilijkheid in en overleggen over de dagindeling. Hoe laat wil je starten? Hoe lang is de aanloop? Wat nemen we mee, en vooral: wat laten we thuis? 

We pakken licht in, maar niet te licht. Genoeg water, want op de rots is het warmer dan je denkt. Iets te eten dat tegen een stootje kan: stroopwafels, graag! Materiaal dat we kennen en vertrouwen. Alleen dit proces maakt je al bewuster bezig met wat je gaat doen. 

De aanloop: zoeken, twijfelen en kiezen 

Dan volgt de aanloop. Soms over duidelijke paden, soms wat minder. De instap vinden is niet altijd vanzelfsprekend. Mobiel bereik is beperkt of afwezig, GPS blijkt onnauwkeurig en ineens ben je weer aangewezen op aanwijzingen in de topo en je eigen observatie. 

Instap van "Die Schönheitskonining von schneizlreuth"
Route gevonden: Instap van “Die Schönheitskonining von schneizlreuth”

Gaan we hier goed? Of toch dat paadje links? Dat lichte gevoel van twijfel hoort erbij. Het dwingt om samen te overleggen en actief bezig te zijn met waar we zijn. Herkenningspunten spreken we hardop uit en slaan we op. Als je de instap eenmaal gevonden hebt, voelt dat al als een kleine overwinning. 

Op de wand: aandacht en overzicht 

Tijdens het klimmen verschuift mijn focus. Op de rots ben ik bezig met routevinding, standplaatsen bouwen en communiceren met mijn partner. Soms zien we direct waar we heen moeten, soms even kijken, voelen of een stukje proberen. 

Op elke standplaats komt alles weer samen: even ademhalen, de topo erbij pakken en vooruitkijken. Wat kunnen we verwachten op de volgende lengte? Waar loopt de lijn? Het tempo ligt niet hoog, maar dat hoeft ook niet. Juist die rust en concentratie maken het klimmen intens en bevredigend. 

Beweging, uitzicht en flow 

Naarmate je hoger komt, verandert het uitzicht. Elke keer dat je omkijkt zie je meer. Het dal wordt kleiner, de omgeving groter. Zweet, focus en beweging nemen het over van twijfel of trillende knieën. Je zit in een flow waarin je bezig bent met het moment en de volgende stap. 

Het is fysiek werken, samenwerken (mag ik een beetje touwsteun?), maar ook mentaal. En precies die combinatie maakt dat je de rest even vergeet. 

Pitch 3 (?) van "Die Schönheitskonining von schneizlreuth"
Uitzicht, diepte en flow

Boven komen – en daarna

Het moment dat je boven aankomt is zelden spectaculair in de Hollywood-zin, maar wel oprecht goed. Je hebt samen iets gedaan. Je hebt keuzes gemaakt, doorgezet en de dag afgerond. Die stroopwafel smaakt zoals het avontuur tot dan toe voelt: bevredigend. 

Daarna begint het nagenieten: klimschoenen uit, afdalen en misschien een duik in een meer. Eten dat ineens uitzonderlijk goed smaakt. Een douche die voelt als luxe. Moe, maar voldaan. 

Waarom dit zo goed past bij een cursus of reis 

Multi-pitch klimmen leer je niet alleen uit een boekje. Het gaat om ervaring, om inschatten, om samenwerken en om het vertrouwen dat groeit wanneer je dit vaker doet. Begeleiding kan daarin het verschil maken: een ervaren begeleider of klimmaatje helpt je sneller leren, veiliger bewegen en meer ruimte hebben om te genieten van het geheel. 

En misschien is dat wel waarom multi-pitch zo leuk is. Het is niet één ding, maar alles bij elkaar. Precies dat maakt het de moeite waard om er echt tijd voor te nemen. 

 

Voorjaarsvakantie in Italië
(deel 1)

Door: Esther

Langzaamaan verschijnen lichtgroene blaadjes aan de bomen. De winter wordt weggedrukt door naar de lentelucht. Ik loop in het bos. Nog een paar dagen, dan begint onze voorjaarsvakantie! Al een aantal jaar betekent dat: buitenleven, klimmen en kamperen 

Als op vrijdagmiddag de school uit is, pakken we de laatste spullen in: eten voor onderweg, jassen en het bergje aan grut dat we in de laatste ronde door ons huis nog tegenkomen. De grote lade achterin is al gevuld met klimmaterialen. Ze zijn even niet beschikbaar voor verhuur.

Een koude ochtend op de Fernpass.

Touwen, klimschoenen, setjes en pof puilen er nog net niet uit. Voor de zekerheid liggen er ook de cams en nuts. Mochten we willen klettersteigen met Onno, dan zijn ook de klettersteigsets paraat. 

En dan kunnen we op weg naar Arco! In de regio Trentino is het alal een graadje of 18. Voorspelde regen krijgen we er zelden op ons dak. Maar eerst moeten we nog met schommelende klimhelmen naar het zuiden, de Fernpass over. 

Kamperen in Arco met onze buscamper.

Het is koud rond middernacht op die pas van Duitsland naar Oostenrijk. Diep slapen is alleen gegarandeerd als ik mijn pyjama tijdens het inpakken strategisch heb weggestopt. Ligt hij achterin, in de onderste tas, achter Onno, dan wordt het koude benen.

De tweede reisdag dienen zich op de Brennerpas tussen Oostenrijk en het klimparadijs in Italië de rotsen, bergen en gletschers aan. Adembenemend, iedere keer weer. Bergfex vertelt welke toppen we zien. Wikipedia legt uit hoe de verschillende bergmassieven zijn ontstaan. 

Dan houdt de snelweg op. Trentino! Je ruikt het, je voelt het. Dit deel van Italië heeft zijn eigen sfeer. De lucht is er beter dan in ons campertje na 20 uur reizen en slapen. Gaan we naar de camping, of maken we direct een rondje in Massone (eigenlijk Falesia Policromuro vlakbij het dorpje Massone)? Het maakt niet uit. We zijn er! De voorjaarsvakantie is van start. Twee weken buiten spelen in het klimmecca van Italië – Arco.