Shopping Cart
×
0
Skip to main content

Waarom multi-pitch klimmen zo leuk is 

Door: Esther

Multi-pitch klimmen is geen kwestie van alleen maar omhoog klimmen. Het is een dag waarin alles samenkomt. Juist daarom vind ik het leuk. Je bent niet alleen bezig met de bewegingen op de rots, maar met het geheel: voorbereiding, keuzes maken, samenwerken en onderweg zijn in een indrukwekkende omgeving. Al mijn competenties, maar ook mijn leerpunten en valkuilen worden aangesproken. Ik werk naar een uitgesteld doel: terugkomen, nagenieten en het avontuur als totaalherinnering opslaan. 

klimmateriaal nodig om te kunnen multi pitchen
Klimmateriaal thuis klaarleggen

Het begint al vóór je de rots raakt

Een multi-pitch start niet bij de eerste haak, maar thuis aan tafel of op de camping. We bekijken de route, schatten de lengte en moeilijkheid in en overleggen over de dagindeling. Hoe laat wil je starten? Hoe lang is de aanloop? Wat nemen we mee, en vooral: wat laten we thuis? 

We pakken licht in, maar niet te licht. Genoeg water, want op de rots is het warmer dan je denkt. Iets te eten dat tegen een stootje kan: stroopwafels, graag! Materiaal dat we kennen en vertrouwen. Alleen dit proces maakt je al bewuster bezig met wat je gaat doen. 

De aanloop: zoeken, twijfelen en kiezen 

Dan volgt de aanloop. Soms over duidelijke paden, soms wat minder. De instap vinden is niet altijd vanzelfsprekend. Mobiel bereik is beperkt of afwezig, GPS blijkt onnauwkeurig en ineens ben je weer aangewezen op aanwijzingen in de topo en je eigen observatie. 

Instap van "Die Schönheitskonining von schneizlreuth"
Route gevonden: Instap van “Die Schönheitskonining von schneizlreuth”

Gaan we hier goed? Of toch dat paadje links? Dat lichte gevoel van twijfel hoort erbij. Het dwingt om samen te overleggen en actief bezig te zijn met waar we zijn. Herkenningspunten spreken we hardop uit en slaan we op. Als je de instap eenmaal gevonden hebt, voelt dat al als een kleine overwinning. 

Op de wand: aandacht en overzicht 

Tijdens het klimmen verschuift mijn focus. Op de rots ben ik bezig met routevinding, standplaatsen bouwen en communiceren met mijn partner. Soms zien we direct waar we heen moeten, soms even kijken, voelen of een stukje proberen. 

Op elke standplaats komt alles weer samen: even ademhalen, de topo erbij pakken en vooruitkijken. Wat kunnen we verwachten op de volgende lengte? Waar loopt de lijn? Het tempo ligt niet hoog, maar dat hoeft ook niet. Juist die rust en concentratie maken het klimmen intens en bevredigend. 

Beweging, uitzicht en flow 

Naarmate je hoger komt, verandert het uitzicht. Elke keer dat je omkijkt zie je meer. Het dal wordt kleiner, de omgeving groter. Zweet, focus en beweging nemen het over van twijfel of trillende knieën. Je zit in een flow waarin je bezig bent met het moment en de volgende stap. 

Het is fysiek werken, samenwerken (mag ik een beetje touwsteun?), maar ook mentaal. En precies die combinatie maakt dat je de rest even vergeet. 

Pitch 3 (?) van "Die Schönheitskonining von schneizlreuth"
Uitzicht, diepte en flow

Boven komen – en daarna

Het moment dat je boven aankomt is zelden spectaculair in de Hollywood-zin, maar wel oprecht goed. Je hebt samen iets gedaan. Je hebt keuzes gemaakt, doorgezet en de dag afgerond. Die stroopwafel smaakt zoals het avontuur tot dan toe voelt: bevredigend. 

Daarna begint het nagenieten: klimschoenen uit, afdalen en misschien een duik in een meer. Eten dat ineens uitzonderlijk goed smaakt. Een douche die voelt als luxe. Moe, maar voldaan. 

Waarom dit zo goed past bij een cursus of reis 

Multi-pitch klimmen leer je niet alleen uit een boekje. Het gaat om ervaring, om inschatten, om samenwerken en om het vertrouwen dat groeit wanneer je dit vaker doet. Begeleiding kan daarin het verschil maken: een ervaren begeleider of klimmaatje helpt je sneller leren, veiliger bewegen en meer ruimte hebben om te genieten van het geheel. 

En misschien is dat wel waarom multi-pitch zo leuk is. Het is niet één ding, maar alles bij elkaar. Precies dat maakt het de moeite waard om er echt tijd voor te nemen. 

 

Klimmen met respect – samen voor de toekomst

Bij GoClimb geloven we dat klimmen meer is dan het bereiken van de top. Het gaat om bewegen in vrijheid, het verleggen van grenzen en het verbinden met de wereld om ons heen. Maar die wereld vraagt ook om zorg en respect.

De klimsport is de afgelopen jaren enorm gegroeid. Klimhallen schieten overal op en steeds meer mensen ontdekken hoe mooi en krachtig klimmen is. Dat is fantastisch en vormt een sterke basis voor de toekomst van onze sport. Vroeg of laat ontstaat bij veel klimmers de wens om die passie mee naar

buiten te nemen — naar de rotsen, de bossen en de bergen.

Juist daar dragen we een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Want hoe groter onze gemeenschap wordt, hoe groter ook onze impact op de natuur. Kunnen die plekken deze druk aan? Hoe gaan wij om met de omgeving die ons zoveel geeft? En wat betekent een veranderend klimaat voor de plekken waar we zo graag klimmen? Een goed voorbeeld hiervan is het super mooie klimgebied Berdorf in Luxenbrug. De omgeving waarin we klimmen is zeer kwetsbaar en we moeten hier super voorzichtig zijn met de omgeving als we hier nog lang willen mogen klimmen.

Bewustzijn is de eerste stap. Alleen al stilstaan bij waar je bent en wat je achterlaat, maakt verschil. Kleine, bewuste keuzes hebben samen een grote kracht:

  • Klim alleen waar en wanneer dat is toegestaan
  • Blijf op de paden en respecteer afsluitingen
  • Geef de natuur rust, vooral in de avond en nacht
  • Neem alles wat je meebrengt ook weer mee
  • Gebruik toiletten; zijn die er niet, laat dan geen sporen achter
  • Vermijd muziek en kampeeruitrusting
  • Parkeer alleen op aangewezen plekken
  • Deel ritten waar mogelijk

Bij GoClimb geloven we niet in perfect zijn, maar in doen wat binnen je mogelijkheden ligt. Iedereen maakt daarin zijn eigen keuzes. Ook ik. Niet alles kan — mijn dieselbusje vervangen is bijvoorbeeld nog geen optie — maar andere keuzes wel. Door plantaardig te eten, spullen te hergebruiken en materiaal te delen of te verhuren probeer ik mijn bijdrage te leveren.

Misschien lijkt het klein. Maar klein is niet hetzelfde als betekenisloos. Verandering begint bij houding. Bij de keuze om wél op te ruimen, ook als een ander dat niet deed. Bij het besluit om nét iets zorgvuldiger om te gaan met een plek die we samen delen.

De gedachte “het heeft toch geen zin” past niet bij wie ik wil zijn. Want elke bewuste klimmer maakt het verschil — voor vandaag én voor de generaties die na ons komen.

Laten we samen klimmen met respect.
Voor de sport. Voor elkaar. Voor de natuur.

 

Voorjaarsvakantie in Italië
(Deel 2)

Uitzicht op het Gardameer
Door: Esther

 Tringelingeling! 7 uur ‘s ochtends. Ik word wakker op Camping Arco Prabi, Arco – Trentino in het hefdak van onze buscamper. Zoals iedere vakantie ben ik vergeten het slaapschema op mijn telefoon uit te schakelen. Uitslapen doen we morgen maar. 

Multi-Pitchen kijken in Arco

Na een pot koffie op het fornuis kan de dag beginnen met de belangrijkste activiteit van de voorjaarsvakantie … klimmen! Na een winter vol indoortrainingen en boulderen is het weer volle bak aan de hangen rots een verademing. Mijn favoriete klimspots in Arco hebben niet de makkelijkste routes  maar de sfeer, de mensen en de omgeving maken het bijzonder.

Massone (Falesia Policromuro) bijvoorbeeld, met zijn krappe parkeerplaats en lichte overhang. Voor mij antistijl, voor Bart een mecca. Tussen olijfbomen en uitzicht op het Gardameer kun je hier chillen, zekeren, hangmatten ophangen… en natuurlijk klimmen. 

Met Boris op pad

Calvario lopen we graag naartoe aan het einde van de dag (anders bak je weg op de zwarte rots!).  Bezweet, moe en voldaan teruggekeerd op de camping hoop ik op een warme douche! 

Prabi, recht tegenover de camping, levert elk jaar weer knikkende knieën op: 4e tot 6e graads plaatroutes waarop ik me als een bambi voel. 

Avonden zijn gewijd aan het plannen van de volgende dag, discussies over veilig klimmen, omgaan met angst en welke PDF’s we vandaag weer zagen. Yoga, fietsen, skaten of gewoon lego bouwen horen erbij. 

Arco in Trentino heeft nog zoveel meer te bieden dan ik in één blog kan schrijven. Daarom ga ik er graag, met ons gezin en klimvrienden, naar terug. 

Top 5 klimspots in de Belgische Ardennen

Door: Esther
Multi pitch in Freyr
Freyr: Multi-Pitch aan de Maas

Kom je uit Nederland en wil je graag buiten klimmen? Dan zijn de Belgische Ardennen een aanrader. Al in de jaren ‘30 wordt er geklommen. Eén van de bekendste klimgebieden is Freyr aan de Maas bij Dinant. Er zijn echter nog meer leuke, uitdagende gebieden waar je buiten op de rots kunt klimmen. 

1. Old school buiten klimmen bij ‘Rochers de Freyr’

Al in de jaren ‘70 van de vorige eeuw worden er klimroutes ontwikkeld op de rotsen van Freyr. Het is het grootste klimgebied van België met meer dan 600 routes. Voor alle klimstijlen en niveaus zijn er leuke en uitdagende routes te vinden. Kies je voor een ‘old school’ sportklim route, houd er dan rekening mee dat de eerste haak erg hoog zit en dat door de jaren heen de voetposities glad zijn geworden. Gelukkig vindt je in Freyr nog altijd nieuwe klimroutes en ook makkelijke multi pitches die je met het hele gezin (onder begeleiding) kunt bedwingen. 

2. Plaatklimmen en multi pitchen op ‘Rochers du Paradou (Yvoir)’

Abseilen door de lucht Le Paradou
Abseilen door de lucht bij Le Paradou

Aan de maas en het spoor tussen Dinant en Namur in de Belgische Ardennen vindt je het dorpje ‘Yvoir’ en het in de volksmond gelijk genaamde klimgebied. Dit gebied, ‘Rochers du Paradou’ heeft meer dan 160 routes verdeeld over meerdere sectoren. Kenmerkend voor le Paradou is ‘de Vin’ waarop leuke, toegankelijke multi pitches zitten. De abseil aan de achterkant spreekt tot de verbeelding: je suist tientallenmeters aan een klimtouw door de lucht. Verder vindt je er veel plaatroutes in de lagere klimgraderingen en een paar uitdagende ‘slabs’ voor de gevorderde technische klimmer. Deze zijn snel droog na regen, door de zuid-west oriëntatie. Is het een warme, zonnige zomerdag, loop dan door naar achteren in het gebied. Hier vindt je een paar schaduwrijke sectoren. 

3. Het dak uit klimmen in ‘Carrière de Durnal 

In oude steengroeves kun je prima klimmen, bijvoorbeeld ‘Carrière de Durnal’. Dit klimgebied heeft veel makkelijke routes waar je, onder begeleiding, kunt leren rotsklimmen of je vaardigheden kunt uitbereiden. Het ligt op loopafstand (2.4 km) van station ‘Spontin’. Je kunt dus ook met het openbaar vervoer naar Durnal reizen om te rotsklimmen! 

Klettersteigen met kinderen
Klettersteig Grands Malades

4. Rotsklimmen en Klettersteigen bij ‘Rochers des Grands Malades’ 

Aan de rand van Namur in België vindt je het klimgebied ‘Grands Malades’. Dit gebied heeft zowel klimroutes (4e t/m 7e graad) als een klettersteig met een zipline en abseil. Deze klettersteig is met nazekering en/of goede begeleiding leuk om met kinderen te ervaren. Let op! Je hebt wel een dubbele katrol nodig voor de zipline! Je parkeert je auto hier aan de rots, waardoor je niet met je spullen hoeft te sjouwen. Hoogzomer is dit gebied een aanrader, want de meeste sportklimroutes zijn aan de noordzijde van de rots. De haakafstanden zijn vriendelijk. Je hebt maximaal 12 setjes nodig, die je ook kunt huren bij GoClimb. 

5. Klimsector-hoppen en Klettersteigen in ‘Pont-à-Lesse’

Klimmen Pont-à-Lesse
Klimmen op Pont-à-Lesse

Rij je bij Dinant, op de splitsing van de Maas en de Lesse langs de kanoverhuur, dan kom je in ‘Pont-à-Lesse uit. Dit klimgebied bevindt zich op het terrein van een kasteel en bestaat uit meerdere rots sectoren. Iedere sector heeft zijn eigen steil: sector 1 gaat recht omhoog, bij sector 4 vindt je een grot. Ook hier kun je klettersteigen. Heb je geen eigen materiaal, dan kun je een klettersteigset huren. Op loopafstand van het klimgebied Pont-à-Lesse in de ardennen, vindt je aan de Lesse ook een ruime camping. Voldaan en bezweet na een leuke klimdag in de rots, koel dan nog even af in de rivier! 

Eerste meters in de sneeuw

Door: Bart

Eindelijk weer buiten in de sneeuw: eerste snowboarddag in Willingen

Na een paar indoor sessies bij SnowWorld was het dit weekend eindelijk zover: weer buiten snowboarden. De frisse lucht, de bergen en echte pistes onder de plank. We trokken naar Willingen, waar we de eerste buitenmeters van het seizoen maakten. Geen diepe poeder, maar vooral kunst- en spuitsneeuw – precies goed om het seizoen rustig te beginnen en weer even te wennen.

De eerste buitenmeters van het seizoen

De omstandigheden in Willingen waren ideaal voor een ontspannen opstart. Het doel van de dag was simpel: ritme terugvinden, vertrouwen opbouwen en vooral genieten van het boarden. Geen haast, geen druk, gewoon lekker draaien en het gevoel weer laten terugkomen.

Wat deze dag extra bijzonder maakte, was dat we met het hele gezin op pad waren. Samen snowboarden, samen lachen en samen dat vertrouwde wintersportgevoel weer oppakken – dat blijft toch het mooiste aan de start van een nieuw seizoen.

Opbouwen richting poeder later dit seizoen

Deze boarddag voelde vooral als een goede voorbereiding op wat nog gaat komen. Hopelijk kunnen we later dit seizoen ook echt de poedersneeuw in. Daarvoor moeten weer en agenda natuurlijk wel meewerken. Tot die tijd is het een kwestie van Wepowder goed in de gaten houden en hopen op een mooie poederalert.

Zodra die kans zich aandient, gaat ook de lawineset weer mee. Veiligheid staat voorop wanneer we off-piste gaan en op zoek zijn naar verse sneeuw en mooie lijnen.

 

Veilig off-piste: voorbereiding en uitrusting

Met de juiste uitrusting en kennis kunnen we verantwoord genieten van het poederskiën. De lawineset hoort daar simpelweg bij. En mocht mijn agenda uiteindelijk niet matchen met een poederalert, dan verhuur ik mijn set graag aan iemand die in die periode wél het geluk heeft om de bergen in te gaan.

Een fijne start van het wintersportseizoen

Al met al was het een ontspannen en geslaagde start van het wintersportseizoen. Nog geen diepe poeder, maar wel echte sneeuw, goede vibes en zin in wat nog gaat komen. Nu is het wachten op echte winterse omstandigheden en die eerste echte poederdag.

 

Wordt vervolgd.

Voorjaarsvakantie in Italië
(deel 1)

Door: Esther

Langzaamaan verschijnen lichtgroene blaadjes aan de bomen. De winter wordt weggedrukt door naar de lentelucht. Ik loop in het bos. Nog een paar dagen, dan begint onze voorjaarsvakantie! Al een aantal jaar betekent dat: buitenleven, klimmen en kamperen 

Als op vrijdagmiddag de school uit is, pakken we de laatste spullen in: eten voor onderweg, jassen en het bergje aan grut dat we in de laatste ronde door ons huis nog tegenkomen. De grote lade achterin is al gevuld met klimmaterialen. Ze zijn even niet beschikbaar voor verhuur.

Een koude ochtend op de Fernpass.

Touwen, klimschoenen, setjes en pof puilen er nog net niet uit. Voor de zekerheid liggen er ook de cams en nuts. Mochten we willen klettersteigen met Onno, dan zijn ook de klettersteigsets paraat. 

En dan kunnen we op weg naar Arco! In de regio Trentino is het alal een graadje of 18. Voorspelde regen krijgen we er zelden op ons dak. Maar eerst moeten we nog met schommelende klimhelmen naar het zuiden, de Fernpass over. 

Kamperen in Arco met onze buscamper.

Het is koud rond middernacht op die pas van Duitsland naar Oostenrijk. Diep slapen is alleen gegarandeerd als ik mijn pyjama tijdens het inpakken strategisch heb weggestopt. Ligt hij achterin, in de onderste tas, achter Onno, dan wordt het koude benen.

De tweede reisdag dienen zich op de Brennerpas tussen Oostenrijk en het klimparadijs in Italië de rotsen, bergen en gletschers aan. Adembenemend, iedere keer weer. Bergfex vertelt welke toppen we zien. Wikipedia legt uit hoe de verschillende bergmassieven zijn ontstaan. 

Dan houdt de snelweg op. Trentino! Je ruikt het, je voelt het. Dit deel van Italië heeft zijn eigen sfeer. De lucht is er beter dan in ons campertje na 20 uur reizen en slapen. Gaan we naar de camping, of maken we direct een rondje in Massone (eigenlijk Falesia Policromuro vlakbij het dorpje Massone)? Het maakt niet uit. We zijn er! De voorjaarsvakantie is van start. Twee weken buiten spelen in het klimmecca van Italië – Arco.