Multi-pitch klimmen is geen kwestie van alleen maar omhoog klimmen. Het is een dag waarin alles samenkomt. Juist daarom vind ik het leuk. Je bent niet alleen bezig met de bewegingen op de rots, maar met het geheel: voorbereiding, keuzes maken, samenwerken en onderweg zijn in een indrukwekkende omgeving. Al mijn competenties, maar ook mijn leerpunten en valkuilen worden aangesproken. Ik werk naar een uitgesteld doel: terugkomen, nagenieten en het avontuur als totaalherinnering opslaan. 

Het begint al vóór je de rots raakt

Een multi-pitch start niet bij de eerste haak, maar thuis aan tafel of op de camping. We bekijken de route, schatten de lengte en moeilijkheid in en overleggen over de dagindeling. Hoe laat wil je starten? Hoe lang is de aanloop? Wat nemen we mee, en vooral: wat laten we thuis? 

We pakken licht in, maar niet te licht. Genoeg water, want op de rots is het warmer dan je denkt. Iets te eten dat tegen een stootje kan: stroopwafels, graag! Materiaal dat we kennen en vertrouwen. Alleen dit proces maakt je al bewuster bezig met wat je gaat doen. 

De aanloop: zoeken, twijfelen en kiezen 

Dan volgt de aanloop. Soms over duidelijke paden, soms wat minder. De instap vinden is niet altijd vanzelfsprekend. Mobiel bereik is beperkt of afwezig, GPS blijkt onnauwkeurig en ineens ben je weer aangewezen op aanwijzingen in de topo en je eigen observatie. 

Gaan we hier goed? Of toch dat paadje links? Dat lichte gevoel van twijfel hoort erbij. Het dwingt om samen te overleggen en actief bezig te zijn met waar we zijn. Herkenningspunten spreken we hardop uit en slaan we op. Als je de instap eenmaal gevonden hebt, voelt dat al als een kleine overwinning. 

Op de wand: aandacht en overzicht 

Tijdens het klimmen verschuift mijn focus. Op de rots ben ik bezig met routevinding, standplaatsen bouwen en communiceren met mijn partner. Soms zien we direct waar we heen moeten, soms even kijken, voelen of een stukje proberen. 

Op elke standplaats komt alles weer samen: even ademhalen, de topo erbij pakken en vooruitkijken. Wat kunnen we verwachten op de volgende lengte? Waar loopt de lijn? Het tempo ligt niet hoog, maar dat hoeft ook niet. Juist die rust en concentratie maken het klimmen intens en bevredigend. 

Beweging, uitzicht en flow 

Naarmate je hoger komt, verandert het uitzicht. Elke keer dat je omkijkt zie je meer. Het dal wordt kleiner, de omgeving groter. Zweet, focus en beweging nemen het over van twijfel of trillende knieën. Je zit in een flow waarin je bezig bent met het moment en de volgende stap. 

Het is fysiek werken, samenwerken (mag ik een beetje touwsteun?), maar ook mentaal. En precies die combinatie maakt dat je de rest even vergeet. 

Boven komen – en daarna

Het moment dat je boven aankomt is zelden spectaculair in de Hollywood-zin, maar wel oprecht goed. Je hebt samen iets gedaan. Je hebt keuzes gemaakt, doorgezet en de dag afgerond. Die stroopwafel smaakt zoals het avontuur tot dan toe voelt: bevredigend. 

Daarna begint het nagenieten: klimschoenen uit, afdalen en misschien een duik in een meer. Eten dat ineens uitzonderlijk goed smaakt. Een douche die voelt als luxe. Moe, maar voldaan. 

Waarom dit zo goed past bij een cursus of reis 

Multi-pitch klimmen leer je niet alleen uit een boekje. Het gaat om ervaring, om inschatten, om samenwerken en om het vertrouwen dat groeit wanneer je dit vaker doet. Begeleiding kan daarin het verschil maken: een ervaren begeleider of klimmaatje helpt je sneller leren, veiliger bewegen en meer ruimte hebben om te genieten van het geheel. 

En misschien is dat wel waarom multi-pitch zo leuk is. Het is niet één ding, maar alles bij elkaar. Precies dat maakt het de moeite waard om er echt tijd voor te nemen. 

Door: Esther

 Tringelingeling! 7 uur ‘s ochtends. Ik word wakker op Camping Arco Prabi, Arco – Trentino in het hefdak van onze buscamper. Zoals iedere vakantie ben ik vergeten het slaapschema op mijn telefoon uit te schakelen. Uitslapen doen we morgen maar. 

Na een pot koffie op het fornuis kan de dag beginnen met de belangrijkste activiteit van de voorjaarsvakantie … klimmen! Na een winter vol indoortrainingen en boulderen is het weer volle bak aan de hangen rots een verademing. Mijn favoriete klimspots in Arco hebben niet de makkelijkste routes  maar de sfeer, de mensen en de omgeving maken het bijzonder.

Massone (Falesia Policromuro) bijvoorbeeld, met zijn krappe parkeerplaats en lichte overhang. Voor mij antistijl, voor Bart een mecca. Tussen olijfbomen en uitzicht op het Gardameer kun je hier chillen, zekeren, hangmatten ophangen… en natuurlijk klimmen. 

Calvario lopen we graag naartoe aan het einde van de dag (anders bak je weg op de zwarte rots!).  Bezweet, moe en voldaan teruggekeerd op de camping hoop ik op een warme douche! 

Prabi, recht tegenover de camping, levert elk jaar weer knikkende knieën op: 4e tot 6e graads plaatroutes waarop ik me als een bambi voel. 

Avonden zijn gewijd aan het plannen van de volgende dag, discussies over veilig klimmen, omgaan met angst en welke PDF’s we vandaag weer zagen. Yoga, fietsen, skaten of gewoon lego bouwen horen erbij. 

Arco in Trentino heeft nog zoveel meer te bieden dan ik in één blog kan schrijven. Daarom ga ik er graag, met ons gezin en klimvrienden, naar terug.